Her şey sende gizli;
Yerin çektiği kadar ağırsın.Kanatların çırpındığı kadar hafif.
Kalbinin attığı kadar canlısın.Gözlerinin uzağı gördrüğü kadar genç.
Sevdiklerin kadar iyisin.
Nefret ettiklerin kadar kötü.
Ne renk olursa olsun kaşın gözün.
Karşındakinin gördüğüdür rengin.
Yaşadıklarını kar sayma.
Yaşadığın kadar yakınsın sonuna.
Ne kadar yaşarsan yaşa.
Sevdiğin kadardır ömrün.Gülebildiğin kadar mutlusun.
Üzülme,bilki ağladığın kadar güleceksin.
Sakın bitti sanma her şeyi.
Sevdiğin kadar sevileceksin.
Güneşin doğuşundandır.
Doğanın sana verdiği değer.
Ve...karşındakine değer verdiğin kadar insansın.
Bir gün yalan söyleyeceksen eğer.
Bırak karşındaki sana değer verdiği kadar inansın.
Ay ışığındandır sevgiliye duyulan hasret.
Ve sevgiline hasret kaldığın kadar ona yakınsın.
Unutma yağmurun yağdığı kadar ıslak.
Güneşin seni ısıttığı kadar sıcaksın.
Kendini yalnız hissettiğin kadar yalnız.
Güçlü hissetttiğin kadar güçlü.
Ve güzel hissettiğin kadar güzelsin.
İşte budur hayat.
İşte budur yaşamak.
Bunu hatırladığın kadar yaşarsın.
Bunu unuttuğunda.
Aldığın her nefes kadar üşürsün.
Ve karşındakini unuttuğun kadar çabuk unutulursun.
Çiçek sulandığı kadar güzeldir.
Kuşlar ötebildiği kadar sevimli.
Bebek ağladığı kadar bebektir.
Ve her şeyi öğrendiğin kadar bilirsin.
Bunu da öğren.
Sevdiğin kadar sevilirsin.
CAN YÜCEL
Sessiz gemi:
Artık demir almak günü gelmişse zamandan.
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.
Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol.
Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol.
Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli.
Günlerce ufka bakar gözleri nemli.
Biçare gönüller!
Ne giden son gemidir bu.
Hicranlı hayatın nede son matemidir bu.
Dünyada ,sevilmiş ve seven nafile bekler.
Bilmezki giden sevgililer dönmeyecekler.
Birçok gidenin her biri memnunki yerinden.
Birçok seneler geçti,dönen yok seferinden.
Fani ömür biter,bir uzun sonbahar olur.
Yaprak çiçek ve kuş değılır,tarumar olur.
Mevsim boyunca kendini hissettirir veda.
Artık bu dağdağayla uğuldar deniz ve dağ.
Yazdan kalan ne varsa olurken haşır neşir.
Günler hazinleşir,geceler uhrevileşir.
Teşrinlerin bu hüznü geçer ta iliklerine.
Anlarki yolcu,yol görünür serviliklere.
Dünyanın ufku gözlere gittikçe tar olur.
Her gün sürüklenip yaşamak ruha bar olur.
İnsan duyar yerin dile gelmiş sükutunu.
Bir başka musikiye geçiş farzeder bunu.
Teslim olunca vadesi gelmiş zevaline.
Benzer cihana gelmeden evvelki haline.
Yaprak nasıl düşerse akıp kaybolan suya.
Ruh öyle yollanır uyanılmaz bir uykuya.
Duymaz bu anda taş gibi kalbinde bir sızı.
Farketmez ana toprak ölüm maceramızı
yahya kemal beyatlı
Tarifler